Na zdjęciu z „wyjazdowego MU 24/7″ nie było naszego Radka. To zdjęcie wyjaśnia powód. Powód znajduje się pomiędzy dwoma dorosłymi osobnikami i nie jest świadomy tego, że na niego patrzysz, więc patrz do woli! Zainteresowani szczegółami niech pytają, piszą, dzwonią i życzenia składają.  Na zdjęciu: Ewa, Radek i TYMOTEUSZ

Nie dzieje się to często, ale tym razem zespół wyjechał z Gorzowa. Zostaliśmy zaproszeni do Kulic, a tam w zamku należącym niegdyś do rodziny Bismarcków uwielbialiśmy Pana w gronie polsko-niemieckim! Z żelaznym kanclerzem nie miało to wiele wspólnego. Bohaterem wydarzenia był mały człowiek, którego niedawne narodzenie świętowaliśmy modląc się o błogosławieństwo.  Zakończyliśmy koncertem, na którym zagraliśmy piosenki z naszej ostatniej płyty. Koncert, jak można się po nas było spodziewać, zamienił się w uwielbienie.

Tym razem wartę modlitewną objęły połączone siły z Kostrzyna i Dębna. Dziękujemy naszym Przyjaciołom za wsparcie!

Celem świadectwa osobistego jest przedstawienie tego, jak Ty przyjąłeś Chrystusa i jaki wpływ wywarł na Twoje życie Jezus.

Trzypunktowy schemat pomoże Tobie jasno je przedstawić:

Przed: jak wyglądało Twoje życie przed przyjęciem Chrystusa?
Jak: jak poznałeś albo jak przyjąłeś Chrystusa?
Po: co się stało po tym jak przyjąłeś Chrystusa?

ZANIM PRZYJĄŁEM CHRYSTUSA:

Jak wyglądało moje życie? Jakie miałem postawy, potrzeby, problemy?
Wokół czego obracało się moje życie? Skąd czerpałem poczucie bezpieczeństwa lub szczęścia?
Jak te rzeczy zaczęły przynosić mi poczucie rozczarowania?
W czym szukałem poczucia bezpieczeństwa, pokoju, szczęścia? Jak dalece moje próby były niewystarczające?

Nie wspominaj kościelnych denominacji. Nie krytykuj żadnych grup społecznych i osób. Niepożądana jest przesadna szczerość i sensacyjne mówienie o narkotykach, niemoralności, przestępstwach i pijaństwie.

JAK PRZYJĄŁEM CHRYSTUSA:

Kiedy po raz pierwszy usłyszałem Ewangelię? Jak? (Kiedy miałem kontakt z prawdziwym chrześcijaństwem?)
Jakie były moje pierwsze reakcje?
Kiedy moja postawa zaczęła się zmieniać? Dlaczego?
Jakie myśli chodziły mi po głowie tuż przed przyjęciem Chrystusa?
Dlaczego zdecydowałem się przyjąć Chrystusa, chociaż nie było to łatwe?

PO TYM JAK PRZYJĄŁEM CHRYSTUSA:

Jakie konkretne zmiany zaszły w moim życiu, postępowaniu i postawach z powodu zaufania Chrystusowi?
Jak długo trwało, zanim zacząłem zauważać zmiany?
Dlaczego teraz mam inną motywację?

Nie używaj chrześcijańskiego żargonu. Takie określenia jak „grzech, zbawienie, nawrócenie” bez wyjaśnienia niewiele znaczą. Raczej nie stosujemy takich słów jak „wspaniałe, niesamowite, świetne”.

Jeżeli jesteś muzykiem i chcesz się podzielić z innymi swoim świadectwem (jaki powód może być wystarczający, aby nie chcieć:) prześli, proszę, swoje świadectwo na mój adres:

wojt(małpa)kdm.pl

W ten sposób nie tylko uwielbisz Boga przez oddanie Mu chwały, ale dasz szansę innym na nawiązanie relacji z Bogiem

U12 wystartowało.  W Gorzowie Wlkp Górna Izba kontynuuje comiesięczne uwielbienie. Całość trwa zwykle 12 godzin. Uwielbienie ma różne formy. Pojawiają się składy duże i uwielbiają pojedyncze osoby. W U12 zaangażowana jest grupa dzieci, młodzież i dorośli. Różna stylistyka muzyczna i ekspresja modlitwy. Jest nastrojowo i głośno. Wspólne jest pragnienie uczczenia Pana Jezusa.

Na zdjęciu grupa z Górnej Izby MU 24/7.

W tym roku U12 będzie w każdym miesiącu w ostatnią sobotę. Zapraszamy do współpracy zespoły uwielbienia, liderów, muzyków i tych, którzy w czasie sesji chcą razem z nami uwielbiać Boga. Zgłoszenia na e-mail: wwylomie@wwylomie.com

Zdjęcie przedstawia składy styczniowego U12:)

Zostaliśmy wysłani przez Górną Izbę na konferencję z Donem Potterem. Ważna uwaga: wysłani oznacza to, że GI pokryła koszt pobytu MU247. BARDZO DZIĘKUJEMY NASZEJ WSPÓLNOCIE! W ten sposób dostaliśmy wielki prezent – tygodniowy czas przed Bogiem! Wow! Poniżej kilka komentarzy członków zespołu:
Asia: Przed tym wyjazdem odczuwaliśmy wielką presję: zniechęcenie, brak wiary w znaczenie tego wyjazdu i trudne sprawy do załatwienia. Musieliśmy w ciągu jednego dnia załatwić kredyt, a Łukasza zwolnić z rady pedagogicznej. Zadecydowaliśmy, że nie pojedziemy, ale mieliśmy również delikatne przekonanie, że powinniśmy jednak dać Bogu szansę. Spróbowaliśmy. Obie sprawy dobrze nie rokowały, a jednak wszystko załatwiliśmy pomyślnie.
Ten wyjazd był dla mnie jak góra przemienienia. Cały czas przed Bogiem, bo większość czasu wypełniało uwielbienie, modlitwa i wykłady. Głębokie uwielbienie i objawiająca się rzeczywistość Królestwa, która wzywała nas, abyśmy szli do przodu wchodząc w swoje powołanie. Moja dusza uciskana przez codzienne problemy mogła poddawać się na nowo Duchowi. Doświadczyłam tam odnowienia mojej relacji z Bogiem.
Robert: W moim życiu kilkakrotnie przeżyłem szczególną bliskość Boga. To zostaje w sercu i to się pamięta, bo jest to najprzyjemniejsze uczucie jakie można sobie wyobrazić. Dlatego jestem wdzięczy, że mogłem to przeżyć raz jeszcze. Wiele lat graliśmy utwory Dona i dochodziły nas słuchy o tym, co dzieje się w jego służbie, ale to co przeżyliśmy wspólnie chwaląc Boga było jak niebo, które otwierało się nad nami. To bardzo mnie poruszało. Boża obecność była między nami i mam pragnienie, aby tak pozostało. Chciałbym, żeby i do nas mógł tak przychodzić Pan ze swoją wolnością, a z nas, aby wylewało się uwielbienie dla Niego.
Renia: Jadąc tam myślałam, że będę miała sympatyczne wczasy, ale gdy wjechaliśmy na LSC od pierwszych chwil zrobiło się bardzo serio. Tak duża ilość duchowych treści napełniała mnie obawą, że nie będę mogła tego przetworzyć! „Nie było ciebie tyle lat … poukładałam sobie świat” mówi stara piosenka, która pasowała do moich przeżyć. Miałam wrażenie, że do mojego życia znowu wtargnął Bóg i zaczął je porządkować po swojemu. Zmieniło się moje myślenie. Pojawiła się nadzieja, że to jeszcze nie koniec, że Bóg ma dla mnie, dla nas i dla kraju coś jeszcze. Wymaga to zmian i poprzestawiania swoich priorytetów, bo nie każda rzecz jest tak samo istotna. Konieczne jest więc uporządkowanie w życiu wielu spraw… Do tego mnie Bóg tam zachęcał.
Łukasz: Czułem się tak, jakby Bóg wkładał głęboko we mnie swoje ręce i grzebał w moim wnętrzu. Tak było przez cały czas LSC. Wielkie było dla mnie spotkanie z Donem Potterem. Muzyk, który odniósł olbrzymi sukces, bo nagrał tak wiele płyt, które były hitami. Zarobił na tym dużo pieniędzy, a teraz jest w Polsce, mówi do nas, prowadzi w uwielbieniu i widać, że czerpie swoją tożsamość z tego, że jest dzieckiem Bożym. Odczuwałem, że jest on Bożym ulubieńcem, a jednocześnie Pan mówił do mnie, że i ja nim jestem! Że Bóg lubi i moje dźwięki, moją radość i mnie – swoje dziecko. Panowała gęsta, duchowa atmosfera. Tak jakby zwaliło się tam niebo. Jak Boża pułapka, którą Pan zastawił, aby nas dla siebie schwytać.
Tomek: Tyle lat jestem jestem w uwielbieniu, a nie wiem jak je zdefiniować. Wiem, że uwielbienie ma głębię i zmienia rzeczywistość. Mam teraz pragnienie, aby cały Kościół w nie wszedł. Wierzę, że wtedy Bóg będzie nas podnosił i uzdrawiał. Czasami przychodzimy w niedzielę, bo trzeba przyjść. Przychodzimy obciążeni i zranieni. W Bożej obecności jest miejsce, w którym Pan chce leczyć, dlatego musimy wchodzić głębiej, bliżej Niego.
Wojt: Kiedy ktoś mówi, że na jakiejś konferencji wszystko było świetne, budzi to we mnie podejrzliwość. Szczerze muszę jednak powiedzieć, że to zdarzenie w wielu aspektach było dla mnie wyjątkowe. Wykłady, uwielbienie, zespół muzyczny, atmosfera, uczestnicy (uwielbiacze z tak wielu zacnych krajowych środowisk), nagłośnienie, tłumaczenie, organizacja konferencji – w mojej ocenie zasługiwały na najwyższe noty. Misja Piotra Plechy przygotowała duchową ucztę. Kto chciał mógł się najeść do woli. Wyjechałem z objawami błędu dietetycznego, zwanego w innych kręgach przeżarciem. Cieszę się z mojego czasu z Bogiem, jaki miałem w czasie licznych setów uwielbienia. Doceniam głębokie, osobiste i praktyczne wykłady Dona Pottera, Piotra Płechy, Lothara Kosse i Wiesława Ziemby. Warto było robić notatki! Prorocze momenty zachęcały do szukania Boga, do wiary, podnosiły, rozpalały i odrestaurowywały powołania, porządkowały priorytety. Świadectwa Dona, Piotra i Lothara pokazywały jak chodzi się z Bogiem stąpając po ziemi.
A z ciekawostek:    Wiesław przedstawił historię współczesnej muzyki chrześcijańskiej w Polsce i zaskoczył zupełnie, gdy z nowoczesnego gramofonu zaczął serwować muzykę z lat 70. Dj Wiesław raz jeszcze pokazał na co go stać, gdy podczas kolekty zaczął rapować! MC Wiesław, jak widać, również coś musiał tam przeżyć! Tłumacząca Magda Kwiecień przełożyła zagłodzonego duchowo chrześcijanina jako „zassańca”! Christine Potter często gościła na scenie, ale tego co tam robiła opisać nie sposób, więc się nie podejmuję:)

Było duchowo i życiowo, serio i bardzo zabawnie. Bóg zachęcał, aby brać dla siebie i aby rozdawać. Konferencja jak multiwitamina.
Zebrał Wojt

W nagraniu wzięli udział i młodzi (MUćki), bardzo młodzi, średniowiekowi i starsi. Wszyscy z Górnej Izby z Gorzowa Wlkp. W ten sposób powstaje nasze pierwsze słuchowisko dla dzieci. Scenariusz napisała Justyna Świątek z Kalisza. Zainicjował to wszystko Wojciech Borys mołdawsko-polski misjonarz. Nagrywa i pisze muzykę Wojt. Może ktoś wie, kim jest Wojt?

Dzielny, młody zespół z GI. Od początku zaangażowany w U12. Skład krystalizuje się powoli, ale nie przeszkadza to im zagrać dwugodzinnego uwielbieniowego  seta. Na zdjęciu grupa po spotkaniu, na którym przerabiała materiał „Serce Artysty” (przerabiała na coś innego). Za chwilę rozpocznie się próba muzyczna. Jeżeli zespól chce dodać coś o sobie, poproszę o komentarze. Może jakąś nazwę kapeli i przyświecające wam cele? Dlaczego wokalistka ma jedną nogę? Jaką rolę spełniają w zespole zrośnięte bliźniaki? Dlaczego basistka nie używa kabla do basówki? Na te i inne pytania należałoby odpowiedzieć…